Jesienią wiking przywozi z wyprawy jako niewolnika młodego kapłana chrześcijańskiego. Wikingowie postanawiają złożyć go bogom w ofierze. Helga jest do niego wrogo nastawiona. Jednak nocą, przybierając postać żabią, wysłuchuje pełnych żalu słów przybranej matki. Uwalnia duchownego i uciekają razem na koniu. Kapłan modli się, a Helga na wrzosowisku przybiera postać dziewczęcą. Rzuca się na mężczyznę z nożem w ręku. Szamoczą się. Duchowny egzorcyzmuje Helgę i usiłuje ochrzcić. Pod znakiem krzyża jej ciało wiotczeje. Mężczyzna chce zabrać ją do Hedeby, do św. Ansgara. Jadą przez las i wrzosowiska z krzyżem trzymanym w dłoni. Napadają na nich rozbójnicy, zabijają duchownego i konia. O zachodzie słońca Helga niespodziewanie przemienia się w żabę, co wywołuje popłoch wśród zgrai.

Helga grzebie kapłana. Czyniąc znaki krzyża, traci żabią postać, zaczyna wymawiać imiona wypowiadane wcześniej przez duchownego: Jezus Chrystus. Zmęczona zasypia. O północy zjawia się jej koń i duchowny jakby w językach ognistych. Dziewczyna doświadcza płomienia Ducha Świętego. Następuje magiczna wędrówka nad lasami i moczarami z krzyżem w ręku. Helga, śpiewając święte pieśni, z kadzielnicą wydająca piękną woń, odnajduje matkę. Bocian rzuca na nie okrycia łabędzie i matka z córką mogą lecieć do Egiptu.