W grudniu, w nowo wybudowanym Państwowym Szpitalu Klinicznym (PSK) zorganizował od dawna planowany Oddział Neurochirurgii, którego został kierownikiem.

Obok działalności na uczelni, w 1965 znalazł się w gronie współzałożycieli białostockiej Spółdzielni Lekarskiej „Eskulap”.

Na podstawie rozprawy Znaczenie przesuwania się pnia mózgowego w patogenezie wstrząsu mózgu, w 1966 otrzymał tytuł naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie neurochirurgii. Wkrótce też uzyskał specjalizację drugiego stopnia z neurologii.

Po śmierci szefa Kliniki Chorób Nerwowych prof. Z. Kanigowskiego, pełnił nadzór naukowy nad tą kliniką jako docent etatowy (1968-1971).

W 1970 został kierownikiem utworzonej na bazie Oddziału Neurochirurgii PSK Kliniki Neurochirurgii AMB oraz dyrektorem nowo powołanego Instytutu Chorób Nerwowych i Narządów Zmysłów AMB do czasu jego rozwiązania w 1985.

Profesorem nadzwyczajnym mianowano go w 1973, a zwyczajnym w 1984. Kliniką kierował do 30 września 1992, gdy przeszedł na emeryturę.