Pośród jego zachowanych wierszy niemal połowa to panegiryki, co potwierdza jego opinię zawodowego poety. W swojej poezji „opiewa poranne spożywanie napojów w kwitnących ogrodach pełnych róż, fiołków, narcyzów, mięty wodnej, mirtu, lewkonii, lilii, jaśminu (wszystkie nazwy pochodzenia perskiego) w towarzystwie cymbalistów i flecistek, przy dźwiękach kastanietów, lutni i harf”. Jego twórczość wpisuje się zatem w nurt poezji dworskiej i świadczy o wpływie perskiej kultury na dwór w Al-Hirze, z którym pozostawał w bliskich relacjach. Niemniej wędrował też przez pustynię w poszukiwaniu innych mecenasów i w swoich wierszach opisał zwyczaje różnych narodów, co jest wyjątkiem w poezji arabskiej przed islamem. Jego styl jest wyszukany i oryginalny, zaś czasami wręcz sztuczny. Przejawia predylekcję do fonetycznych środków stylistycznych i z zamiłowaniem posługuje się obcym słownictwem pochodzenia perskiego i aramejskiego. Jego rozmowa z wielbłądem zdradza jego poczucie humoru. W ramach kasydy skracał formalny początek wstępu (nasibu) do jedynie jednego lub dwóch zdań, szybko przechodząc