Michał Syryjczyk, Kronika, ks. X, rozdz. 25).
W czasie pobytu w Enaton w latach 615-616 n.e., losy Tomasza z Heraklei przecięły się z losami głowy Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego i patriarchy Antiochii – Atanazego I Gammolo (594-631). Tomasz został jego syncelem oraz dyplomatą, podejmując wraz z Atanazym I wysiłki na rzecz ponownego zjednoczenia z egipskimi (koptyjskimi) miafizytami, które zostały zerwane za czasów poprzedniego patriarchy – Piotra z Kallinikos (obecnie: Raqqa w Syrii). Być może już w trakcie wygnania w Enaton syryjscy biskupi rozpoczęli dialog na temat zjednoczenia, niemniej jednak oficjalne negocjacje zainicjował Nicetas, doradca bizantyjskiego cesarza Herakliusza (610-641 r. n.e.), gdyż cesarz spodziewał się politycznych korzyści wynikających ze zjednoczenia. W 616 r. n.e. rozmowy zakończyły się sukcesem (Grzegorz Bar Hebraues, Chronicon Ecclesiasticum, t. I, kol. 269;