Pierwszą noc spędza w stogu siana, zachwycony pięknem pola, rzeki i nieba, które uważa za wspanialsze niż królewską sypialnię. W niedzielę idzie do kościoła, śpiewa psalmy i słucha kazania, czując się jak w domu, gdzie był chrzczony i modlił się z ojcem. Na cmentarzu sprząta groby, stawia przewrócone krzyże i układa wieńce, myśląc o grobie ojca, którego nie może pielęgnować. Przy bramie cmentarza daje żebrakowi swoje szylingi i wyrusza dalej, szczęśliwy i zadowolony.
Gdy wieczorem pogoda się psuje, Johannes znajduje schronienie w samotnym kościele na wzgórzu, gdzie postanawia odpocząć. W nocy widzi w kościele otwartą trumnę z niepogrzebanym zmarłym i dwóch złych ludzi, którzy chcą zbezcześcić ciało. Oddaje swoje pięćdziesiąt talarów, by przekupić złoczyńców, którzy chcieli zbezcześcić zmarłego z powodu jego długów, i dzięki temu ciało pozostaje w spokoju. W lesie Johannes widzi wesołe alfy bawiące się w świetle księżyca, które nie boją się go, wiedząc, że jest dobrym człowiekiem.