Zorganizowała również bursę dla młodzieży szkolnej i koło dziewcząt pomagające w dożywianiu. Otaczała również opieką żołnierzy Armii Polskiej we Francji jako prezeska organizacji żeńskiej FIDAC.
W odrodzonej Polsce spotkała się w 1919 z Ignacym Paderewskim i jego żoną Heleną. Wtedy to rozpoczęła się współpraca z Paderewską trwająca do końca życia Rembielińskiej. Zaangażowała się w tworzenie Polskiego Białego Krzyża, przystępując do komitetu organizacyjnego. W latach 1919-1927 była naczelniczką sekcji szwalni wojskowych PBK. Organizowała także szpital tej organizacji w Warszawie. W lipcu 1920 weszła w skład Rady Naczelnej Polskiego Białego Krzyża, gdzie była kierowniczką Sekcji Instytucji im. H. Paderewskiej. Prowadziła Dom dla Uzdrowieńców-Zakładników powracających z Rosji. W 1920 z rekomendacji Heleny Paderewskiej weszła w skład zarządu Towarzystwa Pomocy dla Inteligencji, a następnie została wiceprezeską. Należała do Rady Naczelnej Narodowej Organizacji KobietKurjer Warszawski, R.115, nr 122 (4 maja 1935) - wyd. wieczorne, s. 10.. W trakcie zamachu majowego w 1926 organizowała z ramienia NOK pomoc dla rannych.