Na froncie pod Isonzo austriackie koleje linowe mogły mieć rozpiętość do 2 kilometrów. Pod koniec wojny istniało 1735 kilometrów kolei linowych obsługiwanych przez 6665 żołnierzy. Dwie największe rozpiętości prowadziły z Bohinji do (obok góry Krn/Monte Nero) i z Kranjskiej Gory przez przełęcz Vršič do Trenty. Każdego dnia tymi dwoma kolejami linowymi transportowano kilkaset ton ładunku. Obie te koleje linowe, a także drogi wojskowe i inna infrastruktura wojenna, zostały zbudowane przy użyciu rosyjskich jeńców wojennych w tak ekstremalnych warunkach, że od 8 do 10 tysięcy z nich zmarło z zimna, głodu i wyczerpania. Kolejnych piętnaście mniejszych kolei linowych w tym rejonie przewoziło około 4 ton dziennie. Po drugiej stronie Isonzo Włosi mieli osiemnaście kolei linowych.
Austriacka technologia Małe ręczne podnośniki mogły być ciągnięte przez samych żołnierzy na długości od 1 do 1,5 kilometra, podnosząc do 100 kilogramów na wagonik. Ponadto na niektórych odcinkach stosowano tak zwane koleje linowe hamulcowe. Nie miały napędu i mogły być używane tylko do transportu w dół. Wagoniki zjeżdżały pod wpływem grawitacji, a ruch kontrolowany był przez hamulec linowy.