105.
Choć II wojna światowa dotarła do miasta dopiero w 1945 roku, to po przejściu frontu Armii Czerwonej w okresie luty-marzec 1945 miasto znajdowało się niemal całe w gruzach, szczególnie mocno ucierpiało Stare Miasto. Po wojnie wiele budynków, nadających się do obudowy, zostało rozebrane na cegłę, zwłaszcza gdy okazało się, że sprzedaż cegły rozbiórkowej przynosi spory dochódMałgorzata Kudosz Kwartalnik historyczny, karta nr 76, Rozbierano budynki nadające się do odbudowy, [w:] IKAT. Gazeta Braniewska, 8 listopada 2013, s. 8. Gruzy całkowicie zniknęły z krajobrazu Braniewa dopiero pod koniec lat 60. XX w.Stanisław Achremczyk, Alojzy Szorc, Braniewo, Olsztyn 1995, s. 264 I to od tego czasu do współczesności teren ten pozostał niezabudowanym placem.
W 1990 w Braniewie zostało utworzone koło Związku Sybiraków, z prezesem Eugeniuszem Kuncem na czele. Prowadziło ono bardzo prężną działalność. Z inicjatywy prezesa Kunca w 1994 na cmentarzu przy ul. Morskiej został odsłonięty pierwszy pomnik sybiraków, tych, którzy „którzy zginęli w Tajgach Sybiru i nie było im dane powrócić do ojczyzny”Pomnik braniewskich Sybiraków [w:] IKAT. Ilustrowany kurier terenowy 13–19 września 1994, s. 1Pomnik Sybiraków [w:] IKAT. Ilustrowany kurier terenowy 27 września–3 października 1994, s.