Choć z pochwałami spotkała się również muzyka, krytykowano sam scenariusz, z zastrzeżeniem, że jego banał nadrabia forma. Hirsch przyznał, że historia prezentowana w filmie „nie jest niczym odkrywczym”, dodawał jednak, że film „nie ukrywa swojej prostoty, czyniąc z niej swój atut”. Zdaniem Pilacińskiej reżyser „nie podjął większego ryzyka w konstruowaniu fabuły i postaci”, czyniąc konflikty w filmie równie czarno-białymi jak zdjęcia autorstwa Weroniki Bilskiej. Damian Jankowski w recenzji dla Filmweba przekonywał jednak, że pomimo oczywistych odniesień do filmów takich jak Narodziny gwiazdy „reżyserowi udało się uzyskać lekkość i zachować stosowny ciężar”, a w samych tekstach piosenek uchwycić ducha poezji Juliana Tuwima – „i czułość, i ironię, i gniew, i rozpacz”.