w stanie suchym z jasno sepiowobrązowym środkiem. Powierzchnia gładka, błyszcząca, rzadko nieznacznie promieniście pomarszczona. Blaszki Od 15–24, z (1–) 3–7(–9) rzędami blaszeczek, średnio gęste, cienkie, na brzegu do prawie wolnych, rzadko przyrośnięte, trójkątne do szeroko wybrzuszonych, początkowo jasnoszare do białych, następnie szaroróżowe, w końcu brązowaworóżowe. Ostrza równe lub lekko wyżłobione, tej samej barwy lub lekko bledsze. Trzon Wysokość 20–50 mm, grubość 1–3 mm, cylindryczny, zwykle lekko rozszerzony ku podstawie. Powierzchnia sepiowa z jaśniejszym wierzchołkiem, często bez czerwonawych odcieni, oprószona do kłaczkowatej na wierzchołku, ku dołowi delikatnie jedwabista, u podstawy biały owłosion Miąższ Cienki, w kolorze powierzchni, jaśniejszy w wewnętrznej części trzonu. Rzadko bez zapachu, zwykle o zapachu słabym do silnie mącznego. Smak mączny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9–13,5 × 7–8,5, Qe = 1,3, w widoku z boku 6–9-kątne. Podstawki 30–50 × 8–14 µm, 4=-zarodnikowe, ze sprzążkami bazalnymi. Cystyd brak. Skórka kapelusza zbudowana z wąskich, cylindrycznych strzępek o szerokości 4–9(–12) µm. Warstwa podskórkowa nierozwinięta lub słabo rozwinięta, złożona z krótkich, napęczniałych elementów o wymiarach 60–100 × 12–30 µm. Strzępki skórki, tramy kapelusza i hymenium inkrustowane pigmentem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka brodawkowata · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.