Trafia na staw z żabami, które przyjmują ją serdecznie i zapraszają na koncert. Wciąż czuje jednak potrzebę wspinania się wyżej i obserwuje słońce, księżyc i gwiazdy. Marzy, by dotrzeć aż do Egiptu, o którym opowiadają bociany gniazdujące na dachu. Dwóch młodych studentów obserwuje ropuchę. Jeden chce ją zakonserwować, drugi mówi o klejnocie w jej głowie jako symbolu ukrytego piękna. Bocian porywa ropuchę, która umiera, ale jej błyszczące oczy stają się światłem, które niesie promień słońca. To właśnie jest prawdziwy klejnot: wieczna tęsknota i dążenie w górę.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne
Rękopis baśni „Ropucha” (czyta Cezary Kwieciński) na YouTube
Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1866 Kategoria:Utwory literackie o żabach i ropuchach