Mowa prosta (prosty jazyk, prostaja mowa/простая мова) – potoczne określenie gwar północno-zachodnich obszarów dialektycznych języka białoruskiego z pogranicza bałtycko-słowiańskiego (polsko-litewsko-łotewsko-białoruskiego) z licznymi polonizmami, rusycyzmami i lituanizmami, stosowanych głównie przez Białorusinów i Polaków Grodzieńszczyzny, Sokólszczyzny (oraz Polaków na Białorusi) i Wileńszczyzny.
Mowa prosta jest używana w codziennej komunikacji na terenach wiejskich (jako język domowy i rozmów z sąsiadami), nie jest stosowana we wzniosłych okazjach, oficjalnych publikacjach lub literaturze. Jest językiem codzienności i prostego ludu, który jest przeciwstawiany językom literackim (np. białoruskiemu, rosyjskiemu i polskiemu). Charakteryzuje się nierzadko wpływami polskiego i rosyjskiego, dzięki czemu umożliwia porozumiewanie się między narodami. Mowa prosta jest niemalże identyczna pod względem morfologii, leksyki oraz gramatyki z literackim językiem białoruskim, aczkolwiek użytkownicy często nie mają świadomości przynależności lingwistycznej swojej gwary, lub też niechętnie reagują na łączenie jej z językiem białoruskim, głównie ze względu na ich polską identyfikację narodową.