Shaakhmed Shamakhmudov (; ur. 1890, zm. 1970) i Bahri Akramova (ros. Бахри Акрамова; ur. 1903, zm. 1987) – małżeństwo Uzbeków mieszkające w Taszkencie i prowadzące warsztat kowalski. Podczas II wojny światowej małżonkowie przyjęli i adoptowali 13 dzieci różnych narodowości, które zostały ewakuowane do Taszkentu, a po wojnie troje kolejnych.
Adopcja wojennych sierot Podczas II wojny światowej Taszkent stał się jednym z głównych ośrodków ewakuacyjnych, przyjmując ponad półtora miliona uchodźców z zachodnich obszarów ZSRR, w tym 400 tysięcy dzieci, z których połowa została uznana za sieroty.
Rodzina Shamakhmudov nie miała własnych dzieci. W chwili, gdy zaczęli przyjmować ewakuowane sieroty, Shaakhmed miał 53 lata, a jego żona 40. Małżonkowie przychodzili na stację kolejową, gdzie przyjeżdżały pociągi z terenów ogarniętych wojną i w punkcie relokacji odbierali kolejne dzieci.
W krótkim wywiadzie, odpowiadając na pytanie, co ich motywowało do takiego wyrzeczenia, Shamakhmudov powiedział:
Tylko w 1943 roku stary kowal Shamakhmudov został przybranym ojcem czwórki dzieci różnych narodowości.