To raczej postmodernistyczna, amoralna, antyestetyczna biegunka. Jasne, Hewra nie jest pierwszym składem, który opowiada o dilerce i narkotycznych doznaniach. Ale raczej pierwszym, w którego teledysku zamiast gości w bluzach z kapturem, modelek i dobrych samochodów, występuje nakręcony dronem wielki syberyjski tygrys i postaci z dziecięcej kreskówki. Przy czym nie czuć w multimedialnych produkcjach Hewry koniunkturalizmu rodem ze szkoły artystycznej. To raczej bardzo intuicyjny strumień obrazów. Najczęściej jest w ogóle niezwiązany z treścią piosenek i sprawia wrażenie archaicznego, pół-amatorskiego montażu, jakby ktoś dorwał się do ściągniętego z sieci programu i nauczył się kilku najbardziej efektownych tricków (…).

Twórczość Hewry uznawana bywała za osadzoną w tym samym nurcie, co Rogala DDL, LSO oraz Mobbyn i działalność solowa jego członków, Kaza Bałagane oraz Belmonda. Określane mianem „awangardowych”, „trudnych do zaklasyfikowania tworów i tajemniczych postaci” Hewra i Mobbyn, jako wywodzące swój rodowód ze środowiska JWP, wskazywane były jako przykłady długiego trwania w polskim hip-hopie.