Philippe Ariès zauważa cztery stałe elementy w relacji człowieka ze śmiercią: świadomość człowieka, obrona społeczeństwa przeciwko dzikiej naturze, wiara w życie pozagrobowe, wiara w istnienie złego ducha. Wyróżnia on pięć historycznych modeli śmierci:
Śmierć oswojona jest śmiercią, która jest częścią codzienności i nie stanowi wyjątkowego wydarzenia w życiu jednostki. Uznawana jest za przejście do kolejnego etapu życia. Łączy się z silną wiarą w życie pozagrobowe. Model śmierci własnej i poszukiwanie drogi do „dobrej” śmierci dało początek nurtowi sztuki zwanemu ars moriendi (tzw. sztuka umierania). Śmierć własna jest świadomością nadchodzącej śmierci i tego, że dotyczy ona każdego, w tym też nas samych. Wymagała od człowieka rozliczenia się ze swoim życiem i przygotowania. Śmierć zdziczała to model, w którym śmierć zaczęła być postrzegana jako najbardziej dramatyczne wydarzenie w życiu człowieka, wydarzenie smutne, kończące historię jednostki. W konsekwencji śmierć została pozbawiona duchowego i religijnego wymiaru, dodała natomiast znaczenia życiu doczesnemu. Śmierć ceremonialna to śmierć celebrowana. Śmierć jako zakończenie życia powinna być obchodzona wystawnie. Śmierć zakwestionowana to etap racjonalizacji śmierci.