Należała do Rady kursów dla dorosłych oraz sekcji polskiej międzynarodowej „Ligi Nowego Wychowania”.

Pracowała zawodowo jako nauczycielka. W latach 1908–1934 była zatrudniona w gimnazjum Cecylii Plater-Zyberk. W 1923 przy Państwowym Instytucie Pedagogicznym w Warszawie ukończyła dwuletni kurs pedagogiki oraz napisała prace dyplomową Nauczanie arytmetyki w szkołach Komisji Edukacji Narodowej, która została wydana. Dokształcała się na Uniwersytecie Warszawskim (matematyka, pedagogika i psychologia). W 1917 zaczęła studia na Wydziale Filozoficznym jako wolna słuchaczka, w latach 1919–1921 studiowała pełnoprawnie. W 1926 zdobyła dyplom nauczycielki matematyki w szkołach średnich.

Walczyła o równość i poziom kształcenia dla kobiet oraz publikowała na ten temat. Uczestniczyła w kongresach międzynarodowych, działając na rzecz ujednolicenia programów szkół żeńskich i męskich. W 1934 utraciła pracę na mocy decyzji Zarządu Komisarycznego, który przejął administrację miejską w Warszawie, a któremu nie podporządkowała się, nie chcąc upolityczniać procesu zatrudnienia w Sekcji Oświaty Pozaszkolnej Wydziału Oświaty i Kultury przy magistracie w Warszawie, którą kierowała w latach 1927–1934.