Wojna litewsko-moskiewska 1406-1408 – wojna stoczona w latach 1406-1408 pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim oraz Wielkim Księstwem Moskiewskim. Konflikt został zakończony podpisaniem pokoju nad rzeką Ugrą. Geneza konfliktu Wielkie Księstwo Litewskie, pod rządami Witolda, prowadziło ekspansywną politykę wobec północno-wschodnich ziem ruskich, co pozostawało w sprzeczności z interesami Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Efektem tych dążeń była m.in. przegrana przez wielkiego księcia bitwa nad Worsklą (1399) oraz utrata Smoleńska (1401). Zabezpieczywszy swoją zachodnią granicę poprzez podpisanie z Krzyżakami pokoju na wyspie Salin (1398) oraz zawarciu unii wileńsko-radomskiej (1401) Witold, przy wsparciu polskich wojsk, mógł kontynuować swoją ekspansywną politykę. W 1404 roku zdobył Smoleńsk (który pozostał pod litewską kontrolą przez następne 110 lat)Henryk Łowmiański, Polityka Jagiellonów , s.172, Poznań 1999Katarzyna Krupa, Książęta Litewscy w Nowogrodzie Wielkim do 1430 roku, Kwartalnik Historyczny, Warszawa 1993, s. 40-41.