A. Struś, Śpiewajcie nam pieśni Syjonu (Księga Psalmów), w: Wprowadzenie w myśl i wezwanie ksiąg biblijnych, t. 7: Pieśni Izraela, red. J. Frankowski, Warszawa 1988, s. 82n; H. Witczyk, Psalmy. Dialog z Bogiem, Katowice 1995, s. 45 n; G. Ravasi, Psalmy modlitwą ludu Bożego, Częstochowa 1998, s. 163 n..
Tradycja żydowska widzi w nim zapowiedź przyjścia Mesjasza – potomka Dawida, który zasiądzie po prawicy Boga. Otwarcie Psalmu rozpoczyna się prorocką formułą: „Neum Jahwe”, co wskazuje, że cały utwór ma charakter wyroczni Bożej, przekazanej przez prorokaJ. S. Synowiec, Oto twój król przychodzi. Mesjasz w pismach Starego Przymierza, Kraków 1992, s. 50; tenże, Wprowadzenie do Księgi Psalmów, dz. cyt., s. 281; D. Adamczyk, dz. cyt., s. 121n.. Obraz zasiadania po prawicy Boga wyraża najwyższą formę wyróżnienia i uczestnictwo w Jego władzy. W starożytnym Wschodzie gest ten był symbolem szczególnego uhonorowania. Adresatem tego gestu – nazwanym w Psalmie „Panem moim” (adoni) – jest król, który zostaje wyniesiony do rangi niemal boskiejS. Lach, Księga Psalmów. Wstęp - Przekład z oryginału - Komentarz - Ekskursy, Poznań 1990, s. 468; J. S. Synowiec, Wprowadzenie do Księgi Psalmów, Kraków 1996, s. 281;