Koncepcja ta nie spełniła oczekiwań obu stron.
Niemcy udzieliły poparcia Partnerstwu Wschodniemu postrzegając je jako korzystne dla swoich interesów jednocześnie przeciwdziałając antagonizowaniu Rosji, a także przekształceniu tej inicjatywy w ścieżkę prowadzącą do członkostwa w Unii Europejskiej.
Władze Niemiec zajęły krytyczne stanowisko wobec aneksji Krymu przez Rosję w 2014 roku oraz działań prorosyjskich separatystów w Donbasie. Z drugiej strony dążono do utrzymywania poprawnych relacji z Rosją. Niemcy zaangażowały się wraz z Francją w proces mediacyjny, tzw. format normandzki. Wobec coraz bardziej agresywnej polityki rosyjskiej Berlin zaczął dystansować się od Moskwy, jednak nie zrezygnował z poparcia dla projektu Nord Stream 2.
W dekadzie poprzedzającej wybuch pełnoskalowej wojny na Ukrainie został istotnie pogłębiony udział rosyjskich podmiotów w infrastrukturze krytycznej w Niemczech.
Odpowiadało to przyjętej przez kolejne niemieckie rządy formule, zgodnie z którą pogłębianie relacji i budowanie powiązań ekonomicznych było pożądane także jako instrument oddziaływania na Rosję i budowania bezpieczeństwa, natomiast interesy dużych niemieckich koncernów (zwłaszcza energetycznych) utożsamiano z interesem państwa i społeczeństwa niemieckiego.