Standard mieszkań Budynki mają po 4 kondygnacje i pierwotnie mieściły mieszkania jedno- i półtoraizbowe o powierzchni 19,5–37 m² z kuchniami, ubikacjami i piecami kaflowymi. Według wytycznych opracowanych przez Towarzystwo Osiedli Robotniczych, wznoszone lokale mieszkalne nie powinny przekraczać 36 m². W standardach stosowanych w budownictwie robotniczym o tak niewielkiej powierzchni przewidywano instalację ustępów oraz umywalek wewnątrz lokali, natomiast łazienki oraz funkcje pralnicze były wspólne dla kilku lokali i lokowano je w pomieszczeniach wspólnych, poza mieszkaniami.
W budynkach zrealizowanych na Grochowie wyodrębnić można trzy podstawowe typy lokali: jednoizbowe o metrażu 19,5 m² oraz dwa warianty mieszkań półtorapokojowych – o powierzchni 31 m² oraz 36,5–37 m². Najliczniejszą kategorię stanowiły mieszkania półtorapokojowe, przy czym w zabudowie przy ulicy Stanisławowskiej przeważał największy z typów.
Poszczególne budynki projektowano jako układ powtarzalnych sekcji, w których znajdowały się cztery mieszkania o identycznym układzie. Wyjątek stanowiła część skrajna, mieszcząca blok sanitarny. Mniejsze mieszkania półtorapokojowe lokalizowano natomiast w obiektach połączonych łącznikami.