Chociaż nie wymieniona zostaje osoba Boga, baśń ma charakter dydaktyzmu chrześcijańskiego, stale powracającego w utworach Andersena, charakterystycznego dla epoki romantyzmu.
Polskie przekłady Baśń została przetłumaczona na język polski: 1899 – Ślimak i róża: 1931 – Ślimak i krzak róży: 2006 – Ślimak i krzew róży: (z oryginału duńskiego)
Fabuła W ogrodzie otoczonym leszczynami i pastwiskami z krowami i owcami, pod kwitnącym krzewem różanym siedzi ślimak. Zwierzę twierdzi, że kiedy nadejdzie jego czas, zrobi coś większego niż dawanie mleka, zakwitanie czy zrodzenie orzechów. Róża wyraża ciekawość, kiedy to nastąpi, ale ślimak odpowiada, że daje sobie czas. Rok później wszystko wygląda tak samo: róża kwitnie, a ślimak znowu tylko wygląda spod skorupy. Narzeka, że róże się nie rozwijają, tylko ciągle kwitną tak samo. Mija lato, jesień, zima, a ślimak zakopuje się w ziemi. Gdy nadchodzi nowy rok, róże znowu kwitną, a ślimak wychodzi i krytykuje żywopłot, że nic się nie rozwinął duchowo. Róża odpowiada, że po prostu kwitła z radości, bo czuła siły z ziemi i nieba. To było jej życie. Ślimak zarzuca różom, że wiodły zbyt łatwe życie, ale róża podkreśla, że wszystko było jej dane i jest wdzięczna. Róża pyta, co ślimak dał światu w zamian za swoje talenty i głębię.