W 1939 roku dom został wpisany na listę zabytków. W 1940 roku „Niemiecki Front Pracy” sprzedał majątek Heinsiusowi z Mayenburga.
W czasach NRD nieruchomość należała do – (niem.) „VEB Elbe-Chemie”. Po 1990 roku spadkobiercy znacjonalizowanego w 1952 roku przedsiębiorstwa zajmującego się higieną jamy ustnej odzyskali swój majątek, który sprzedali w 1993 roku przedsiębiorcy budowlanemu z Radebeul, który odnowił podupadły budynek zgodnie z jego statusem zabytku i wprowadził się do niego z rodziną. W maju 2009 roku przedsiębiorca ogłosił, że „dom jest dla niego za duży i chce go sprzedać”Matthias Donath, Jörg Blobelt: Sächsisches Weinland. Historische Weingüter und Weinberghäuser im Elbtal. Wyd.: Sächsische Zeitung, Dresden 2010, , s. 184–186. .. Obecnie winnica należy do Hermannsbergu.
Przypisy
Bibliografia Frank Andert: Historisches Handbuch für die Lössnitz. Wyd.: Stadtarchiv Radebeul, Radebeul 2006, . Matthias Donath, Jörg Blobelt: Sächsisches Weinland. Historische Weingüter und Weinberghäuser im Elbtal. Wyd.: Sächsische Zeitung, Dresden 2010, . Volker Helas: Stadt Radebeul. Wyd.: Landesamt für Denkmalpflege Sachsen, Grosse Kreisstadt Radebeul. Wydawnictwo Sax, Beucha 2007, .
Kategoria:Radebeul Kategoria:Zabytki Niemiec