Generał Franz Halder znalazł w nim szereg niedociągnięć (niska prędkość, wysoka sylwetka, brak opancerzenia, przeciążone podwozie). Mimo to Landwasserschlepper został wprowadzony do służby w 1942 roku i był używany w ograniczonym zakresie (inwazję na Wielką Brytanię anulowano). Produkcja seryjna trwała do sierpnia 1942 roku. Łącznie, według różnych źródeł, wyprodukowano 21–23 pojazdy. Pomimo niewielkiej liczby wyprodukowanych egzemplarzy, Landwasserschlepper pojawił się na wielu polach bitew (ale tylko w jednej lub dwóch jednostkach): w Afryce Północnej, na Sycylii, w Jugosławii, na Morzu Czarnym, w Danii i Norwegii. Jeden Landwasserschlepper był używany jako pojazd holowniczy podczas testów miniaturowych okrętów podwodnych typu Biber i Seehund. Co najmniej jeden był później używany przez SS.
Konstrukcja Landwasserschlepper zaprojektowano jako ponton z dziobem przypominającym łódź i gąsienicowym podwoziem, umożliwiającym mu wyjście na brzeg i poruszanie się po lądzie. Jego dno wzmocniono stępką. Trzyosobowa załoga która pracowała w dużej nadbudówce, składała się z kierowcy-mechanika, dowódcy i obserwatora. Obserwator mógł korzystać z otworu w dachu nadbudówki. Pojazd nie przewoził broni.