W niemieckim Württembergu, w pięknym miasteczku Marbach nad rzeką Neckar, w ubogim domu przychodzi na świat chłopiec. Jest deszczowy listopad. W chwili narodzin dziecka z wieży rozbrzmiewa dźwięk kościelnego dzwonu, który przynosi matce ulgę i radość. Rodzice zapisują w rodzinnej Biblii, że 10 listopada 1759 roku urodził się im syn – Johan Christoph Friedrich. Nikt wtedy nie wie, kim stanie się ten chłopiec z biednej rodziny. Gdy malec dorasta, rodzina przenosi się do innego miasta, ale odwiedza dawnych przyjaciół w rodzinnych stronach.
Sześciolatek zna już dobrze Biblię i pieśni religijne, wzrusza się przy opowieściach o Chrystusie. Podczas odwiedzin ogląda stary, pęknięty dzwon, który spadł i milczy. Matka opowiada mu historię dzwonu, który towarzyszył narodzinom, ślubom, pogrzebom i pożarom. Chłopiec całuje stary dzwon i nigdy nie zapomina tej chwili.
Johan dorasta w biedzie. Jest szczupły, piegowaty, ale ma jasne mądre oczy. Zostaje przyjęty do elitarnej szkoły wojskowej, gdzie zdobywa wiedzę pośród komend i dyscypliny. W jego duszy dojrzewa wewnętrzny głos. Choć szkoła nie docenia jego talentu, zaczyna pisać i zdobywa uznanie. W końcu musi uciekać z ojczyzny. Opuszcza rodzinę, aby nie zatracić się w przeciętności. Mieszka w ubogich warunkach, pisze, jest samotny.