Choć wielu socjalistów utożsamia socjalizm z własnością publiczną lub spółdzielczą, pojęcie własności wspólnej zarezerwowane jest często dla wyższej fazy komunizmu (wg Marksa i Engelsa), w której środki produkcji należą do całego społeczeństwa. Takie podejście rozwijali również Włodzimierz Lenin, Emma Goldman czy Piotr Kropotkin.
Wspólna własność w społeczeństwie komunistycznym różni się od tzw. komunizmu pierwotnego – jest wynikiem rozwoju technologicznego i społecznego, prowadzącego do zaniku niedoboru i zrównania warunków życia. Od 1918 do 1995 brytyjska Partia Pracy w swoim statucie (klauzula IV) deklarowała jako cel „wspólną własność środków produkcji, dystrybucji i wymiany”, dążąc do zapewnienia sprawiedliwego podziału owoców pracy.
W teorii kontraktu W ekonomii neoklasycznej wspólna własność analizowana jest w ramach teorii kontraktu. Według koncepcji niekompletnych kontraktów (Oliver Hart i in.), własność odgrywa kluczową rolę, ponieważ właściciel posiada tzw. rezydualne prawa kontroli – czyli prawo do decydowania w sytuacjach nieuregulowanych umową. Właściciel ma silniejsze bodźce do inwestycji specyficznych dla relacji gospodarczej niż nie-właściciel, co czyni własność zasobem ograniczonym.