Po wojnie pozostał na emigracji. Studiował w Londynie, Fryburgu, a następnie w Paryżu, gdzie uzyskał doktorat z prawa. Otrzymał obywatelstwo francuskie. Zaangażował się w działalność na rzecz integracji europejskiej, w 1948 współzakładał Międzyuniwersytecką Unię Federalistyczną, w której do 1951 pełnił funkcję sekretarza generalnego. W latach 1951–1954 był sekretarzem generalnym w Europejskim Zgromadzeniu Młodzieży Politycznej, gromadzącym organizacje młodzieżowe europejskich partii demokratycznych. Działał w Ruchu Europejskim, w sekretariacie międzynarodowym tej organizacji odpowiadał za stosunki zewnętrzne (od 1954).
W latach 1958–1991 pracował w instytucjach Wspólnoty Europejskiej, specjalizował się w zakresie europejskiej polityki rolnej i kwestii regionalnych. Był zastępcą dyrektora biura wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Sicco Mansholta (1958–1959). Przez kolejne lata w Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa kierował wydziałem odpowiedzialnym za stosunki z organizacjami rolniczymi, przemysłowymi i handlowymi (1959–1968), a następnie wydziałem zajmującym się reformą wspólnej polityki rolnej oraz pomocą dla rolników (1968–1977). Od 1977 do 1988 pełnił funkcję dyrektora w Dyrekcji Generalnej ds.