Po lewej stronie kanadyjska 4 Dywizja zaatakowała z obszaru Souchez, podczas gdy w centrum, po obu stronach Neuville-Saint-Vaast, zaatakowały 3. i 2 Dywizja. Atak 2 Dywizji kanadyjskiej był wspierany przez osiem czołgów (trzy z nich zostały zniszczone, a pięć ugrzęzło w błotnistym terenie). Do rozpoznania i naprowadzania artylerii Kanadyjczycy aktywnie wykorzystywali również lotnictwo. Dzięki umiejętnej współpracy piechoty z artylerią korpusowi udało się wieczorem 9 kwietnia osiągnąć przełamanie na głębokość od dwóch do pięciu kilometrów w niemieckim systemie obronnym. Większość wzgórza znalazła się w rękach Kanadyjczyków, ale Niemcy utrzymali się na szczycie.
Pod koniec pierwszego dnia ofensywy jedyną z trzech dywizji, która nie poczyniła postępów, była 4 Dywizja. Zaatakowała ona skrajnie lewą flankę, która obejmowała najtrudniejsze cele, Wzgórze 145 (najwyższy punkt na grzbiecie i miejsce dzisiejszego pomnika-mauzoleum) i inny wysoki punkt, zwany przez Kanadyjczyków „The Pimple”. Kanadyjczycy nie byliby w stanie utrzymać grzbietu Vimy bez zdobycia tych dwóch wysokich punktów.