Ludwik Zych (ur. 25 sierpnia 1894 w Rychwałdzie, zm. 31 marca 1964) – pułkownik, oficer Wojska Polskiego i Ludowego Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej. Współpracownik wywiadu emigracyjnego i członek Polskiego Towarzystwa TeozoficznegoG. Goryński, Zapomniani bohaterowie Niepodległej. Płk Ludwik Zych – szef Sztabu Straży Granicznej. Jego służba i praca dla niepodległej Polski [w:] Na granicach Niepodległej. Straż Graniczna (1928–1939) w perspektywie 100-lecia odzyskania niepodległości, red. A. Ochał, M. Ruczyński, Szczecin 2020, s. 327–354.Tomasz Krok, Afera teozofów. Siatka wywiadowcza mjr. Andrzeja Czaykowskiego (1949–1951), Warszawa 2025, s. 344..
Życiorys Zych urodził się w Rychwałdzie, w rodzinie górniczej. W latach 1910–1914 działał w Towarzystwie Gimnastycznym – „Sokół”. Uczył się w gimnazjum w Cieszynie, lecz po śmierci ojca przerwał naukę i podjął pracę w kopalni. W 1913 wyjechał na Węgry, gdzie zatrudnił się przy budowie szybu górniczego w Bánya-Telep. W 1914 wstąpił do 3 pułku piechoty II Brygady Legionów Polskich i walczył na froncie karpackim. Po rozwiązaniu jednostki został internowany przez Austriaków, zbiegł z obozu i wstąpił do 2 Pułku Piechoty Legionów w Warszawie.