Udaje się do pałacu, by poinformować, że rzeźba Psyche jest ukończona. Zachwyca się przepychem wnętrz, aż w końcu zostaje przyjęty życzliwie przez starego księcia. Spotyka młodą signorę, która oszałamia go swoim pięknem i głosem. Pod wpływem emocji wyznaje jej miłość, ale ona reaguje z dumą i oburzeniem. Upokorzony wraca do domu, ogarnięty gniewem i bólem, chce zniszczyć rzeźbę. Przyjaciel Angelo powstrzymuje go. Młodzi trafiają do austerii w ruinach starożytnych łaźni na obrzeżach Rzymu. Rzeźbiarz topi żal w alkoholu. Wśród śpiewów, muzyki i tańców pojawiają się dwie dziewczyny z Kampanii, które uczestniczą w zabawie. Artysta odczuwa w sobie płomień życia, uniesienie i przekonuje się, że dotąd żył w marzeniach.
Po powrocie do domu pada na łóżko i cierpiąc duchowa rozterkę odrzuca wcześniejsze uniesienia. Rano, niepewny rzeczywistości, przypomina sobie wydarzenia poprzedniego dnia i uświadamia sobie ich prawdziwość. Przerażony swoją nieczystością, zakrywa rzeźbę Psyche i nie potrafi już patrzeć na swoje dzieło. W samotności i milczeniu przeżywa duchowy kryzys, który pogłębia się w następnych dniach. W gorączce i rozpaczy zakopuje Psyche w ogrodzie i wypowiada pogardliwe: „Precz!