Adolf Liebeskind (ur. 12 maja 1895 w Krakowie, zm. 14 października 1979 tamże) – polski adwokat pochodzenia żydowskiego, obrońca w procesach politycznych w II Rzeczpospolitej i PRLu.
Życiorys Syn kupca, Hermana (Chaima) oraz Antoniny (Tauby) z domu Rosenstrauch. W 1913 roku zdał z odznaczeniem maturę w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Od 1913 do 1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiował również na Wydziale Filozoficznym UJ, studiów jednak nie ukończył.
Po wybuchu I wojny światowej, w sierpniu 1914 roku zmuszony był przerwać studia i został powołany do służby w armii austro-węgierskiej, służył w 16 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Od grudnia 1914 roku brał udział w walkach na froncie wschodnim, dostał się tam do niewoli rosyjskiej. W 1918 roku powrócił do Polski, gdzie do 1919 roku służył w Wojsku Polskim. Latem 1920 roku zgłosił się do wojska w charakterze jednorocznego ochotnika, ze względu na stan zdrowia zdemobilizowano go w 1921 roku.
Od 1918 do 1920 kontynuował studia prawnicze na UJ, w 1920 uzyskał absolutorium, a w 1926 stopień doktora praw. Odbył aplikację sądową i został mianowany asesorem.