Ze względu na swoją odwagę i zaangażowanie uważana jest za kluczową postać powstania.
Początkowo powstańcy odnosili pewne sukcesy, zajmując szczyty Artibonite wraz z częścią wojsk kolonialnych, które służyły generałowi Charlesowi Victoire Emmanuel Leclerc i dołączyły do powstańców. Leclerc wysłał przeciwko nim Jeana-Jacques'a Dessalines'a, zarówno po to, by wystawić go na niebezpieczeństwo w stosunkach z Haitańczykami, jak i po to, by oszczędzić własne wojska. Dessalines wyruszył z zamiarem przyłączenia się do buntowników, w razie gdyby zastał ich gotowych do walki, lecz po przybyciu uznał, że powstanie małżeństwa Belair jest przedwczesne. Co więcej, jego roszczenia do dowodzenia mogły jedynie zaszkodzić powodzeniu sprawy. lewo|mały|250x250px| Flaga haitańskich powstańców z 1803 roku. Powstańcy Sans-Souci zostali zmuszeni do wycofania się do lasu. Sanité Belair wpadła w ręce Francuzów. Aby ratować żonę, Charles Belair oddał się w niewolę. Oboje zostali wysłani w kajdanach do Cap-Haïtien. Sześć godzin po ich przybyciu zwołano komisję wojskową, złożoną wyłącznie z czarnoskórych i mulatów, pod przewodnictwem Clervaux, która miała ich osądzić . Sanité Belair została oskarżona jako jedna z dowódców o zamordowanie młodego białego mężczyzny podejrzanego o szpiegostwo.