W 1953 roku Cahun próbowała odnowić kontakty ze swoimi przyjaciółmi surrealistami (André Bretonem, Meret Oppenheim, Benjaminem Péretem, Toyen), rozważała ponowną przeprowadzkę do Paryża, gdzie szukała zakwaterowania, ale ostatecznie wróciła na Jersey, gdzie zmarła kilka miesięcy później, 8 grudnia 1954 w Saint-Hélier. mały| Kościół św. Brélade'a, Jersey Claude Cahun wraz z partnerką zostały pochowane we wspólnym grobie na cmentarzu przy kościele Saint Brélade, w pobliżu ich dawnego domu.
Ich prywatne archiwa zostały zachowane i są dostępne w Archiwum Jersey.
Dorobek artystyczny Twórczość Jej twórczość, w szczególności fotografie, jest bardzo osobista, poetycka i w dużej mierze autobiograficzna, wymyka się próbom klasyfikacji czy porównań.
Jej przynależność do ruchu surrealistycznego schodzi na drugi plan w wyniku inspiracji myślą baudlerowską i chęcią poszukiwania mitu osobistego. Cahun nie próbowała prowokować, ani „robić przedstawienia”. Poszukuje samej siebie w nieustannej grze luster i metamorfoz, pomiędzy fascynacją a odrazą, w twórczości składającej się w dużej mierze z autoportretów. Z jej zamiłowania do teatru narodziła się u niej prawdziwa pasja do inscenizacji, zarówno artystów, jak i u obiektów. Stąd zauważa się u niej często wykorzystanie z przebrań, makijażu, ogolonych głów i brwi, itd.