Jej poezja wizualna (Le Coeur de Pic, Aveux non avenus) jest bardzo oryginalna i wyjątkowa w swoim gatunku, ale jej popularność była bardzo niewielka.

Dopiero prace Mana Raya, którego znała, a przede wszystkim Bellmera, sprawiły, że tego rodzaju prace dotarły do szerszej publiczności. Cahun została naprawdę doceniona dopiero w 1992 roku, 38 lat po jej śmierci.

Częściowo dobrowolnie, Claude Cahun trzymała się na uboczu, biorąc aktywny udział w kampaniach na rzecz emancypacji moralności, postępu społecznego i walki z nazizmem. Jej kariera artystyczna to przede wszystkim jej cenny tajemniczy ogród, określany jako jej „niewidzialna przygoda”. Jednakże znaczna część jej twórczości zaginęła, zwłaszcza po aresztowaniu przez Gestapo na wyspie Jersey w 1944 r.

Wkład dla magazynu Inversions Claude Cahun walczyła o prawa osób homoseksualnych i wzywa do „powszechnej wolności obyczajów". Claude Cahun brała udział w redagowaniu magazynów „Inversions”, założonego w listopadzie 1924 r., i „Amitié”, opublikowanego w 1925 r.