Filozofowie, tacy jak Rudolf Carnap czy Moritz Schlick, twierdzili, że fundament wiedzy leży w „stwierdzeniach protokolarnych”, to znaczy stwierdzeniach, które odnoszą się do natychmiastowych doznań (dla Schlicka: „stwierdzenia obserwacyjne”) - natychmiastowych, niekoniecznie zaobserwowanych. Tradycja fundamentalistyczna sięga czasów Arystotelesa (zob. Analityki wtóre w Organonie), który twierdził, że podstawą wiedzy jest sylogizm.

Inni filozofowie, tacy jak Keith Lehrer lub Laurence BonJour, w wyniku tej krytyki, argumentowali na rzecz koherencyjnej teorii uzasadnienia epistemicznego (istnieje wówczas pewien koherencjonizm w odniesieniu do prawdy i wiedzy). Koncepcja ta została już sformułowana przez Otto Neuratha, innego filozofa Koła Wiedeńskiego, na początku XX wieku, ale została w rzeczywistości skrytykowana przez samego Schlicka.

W latach 80. i 90. koherencjonizm był również krytykowany przez kilku filozofów, takich jak Ernest Sosa i Alvin Goldman, którzy argumentowali, że krytycy antyfundamentalistyczni nie rozpoznali ważnych cech istnienia fundamentów epistemicznych.

Zobacz też Brikolaż Gilles Deleuze Félix Guattari

Przypisy

Bibliografia G. Deleuze, F. Guattari, Tysiąc plateau, [red. merytoryczna J. Bednarek; tekst przedm. M. Herer], Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana, Warszawa, 2015.

Kategoria:Postmodernizm Kategoria:Epistemologia