Wydaje się, że coś się dzieje w stawie, ale w rzeczywistości nic się nie dzieje. Wszystkie kaczki nagle wychodzą na brzeg, zostawiając ślady łap w błocie i krzycząc głośno. Woda zaczyna się poruszać, chociaż wcześniej była gładka jak lustro i odbijała obraz otoczenia. Gdy woda się burzy, odbicie znika. Po chwili znów zapada cisza, a powierzchnia staje się płaska. W odbiciu widać dom z gniazdem jaskółek i krzew róży, którego każdy kwiat odbija się w wodzie.
Róże cieszą się z życia i chcą pocałować słońce oraz swoje odbicia w wodzie. Zauważają również małe ptaszki w gnieździe i uznają je za dobrych sąsiadów. Ptaszyny to wróble, które zajęły opuszczone gniazdo jaskółek. Wróbla matka krytykuje róże za próżność i cieszy się, że pióra są ładniejsze i cieplejsze niż ich płatki. Róże cieszą się śpiewem małych ptaków i uważają ich za wesołych sąsiadów.
Nadjeżdżają konie, a chłopiec na jednym z nich zrywa różę i wkłada ją do kapelusza. Róże zastanawiają się, dokąd pojechała ich siostra, ale nikt tego nie wie. Jedna róża mówi, że chciałaby poznać świat, ale chwali też piękno życia w ogrodzie. Róże mylą gwiazdy z dziurami na niebie, bo nie znają prawdy.