z rodziny Anolidae oraz Ptychoglossus gorgonae i Amphisbaena alba), inne węże (w tym Dipsas andiana, a także swojego gatunku), ptaki, bezkręgowce (głównie stonogi, ale także chrząszcze, muchówki, pluskwiaki, mrówkowate i Astacoidea), ryby, a także padlinę.
Bothrops asper pada ofiarą innych węży (np. Clelia clelia, Clelia equatoriana i Drymarchon melanurus), ssaków (np. pekari, skunksów, ostronosów czy szopów), ptaków (np. sokoły, jastrzębie, kury domowe).
Bothrops asper jest gatunkiem bardzo silnie jadowitym. Dawka śmiertelna LD50 1,9–11,2 mg/kg. Stwierdzono, że jad młodych osobników jest bardziej toksyczny niż dorosłych. W przypadku ukąszenia przez Bothrops asper ludzi jad zwykle powoduje silny ból, obrzęk, siniaki, krwawienie, pęcherze, utratę czynników krzepnięcia krwi, nudności i wymioty, drętwienie, zaburzenia świadomości, gorączkę i martwicę.
Węże tego gatunku osiągają dojrzałość płciową, kiedy samce osiągną długość około 99 cm, a samice około 111,3 cm, czyli mniej więcej po trzecim roku życia. Sezon rozrodczy na ogół pokrywa się z trwaniem pory deszczowej. Okres ciąży trwa od 6 do 8 miesięcy. Inkubacja jaj odbywa się w ciele samicy, która „rodzi” już wyklute młode, o długości wahającej się od 21,5 do 37,1 cm.