Knud opuszcza Norymbergę, cierpiąc z miłości. Ukrywa swoje uczucia przed otoczeniem. Rozmyśla o historii z piernikami. Patrząc na Alpy, marzy o dniu sądu, gdy ziemia wzleci do Boga. Wędruje przez kraj, który wydaje mu się sadem, z dziewczętami pozdrawiającymi go z balkonów. Przy wodospadzie Renu wspomina młyn wodny z rodzinnego Kjøge. Choć chętnie zostałby nad Renem, rusza dalej, uciekając od wspomnień.
Przekracza góry, trafia na południe, do Italii. W Mediolanie znajduje kolejnego mistrza i zatrudnienie. Odnajduje spokój ducha, pilnie pracuje. Lubi mediolańską katedrę. Po trzech latach w La Scali rozpoznaje na scenie Johannę. Wykrzykuje jej imię, a mistrz potwierdza, że to ona. Johanna nie poznaje Knuda.
Mimo ostrzeżeń o srogiej zimie w górach, jak prawdziwy romantyczny kochanek, Knud wyrusza pieszo do Danii. Umiera pod przydrożną wierzbą z wyczerpania i zimna, śniąc o powrocie do domu i swej ukochanej.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne
Rękopis baśni Pod starą wierzbą (audiobook) na YouTube (czyta aktorka Lidia Pronobis)
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1852