Zygmunt Karol Kunc (ur. 1922 w Szutowej, woj. lwowskie, zm. 18 grudnia 2012) – major Wojska Polskiego, żołnierz Armii Andersa, odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari.
Życiorys mały|Rodzice Michał i Maria Urodził się we wsi Szutowa, koło Jaworowa w województwie lwowskim w rodzinie Michała (1886–1946) i Marii (1892–1986). Miał dwóch młodszych braci. Ojciec pochodził z zamożnej rodziny rzemieślniczej, był właścicielem młyna. Brał udział w I wojnie światowej, na której został inwalidą wojennym, stracił wzrok i nie był w stanie wykonywać dotychczasowej pracy, toteż zmienił zawód i rozpoczął pracę na roli. Matka zajmowała się prowadzeniem domu. Zygmunt ukończył przed wojną gimnazjum i jednego roku liceum o profilu humanistycznym.
Po nadejściu II wojny światowej i agresji Związku Sowieckiego na Polskę rozpoczęło się rozkułaczanie ziemiaństwa. Gdy Zygmunta nie było w domu, nocą 10 lutego 1940 roku radzieccy żołnierze załomotali kolbami do ich drzwi. W domu znajdowali się wówczas rodzice i najmłodszy brat Eugeniusz. Dano im tylko pół godziny na spakowanie się. Następnego dnia, w pierwszej zsyłce, wywieziono ich wagonami towarowymi na Syberię w okolice Irkucka.