Upadek parsyjskiego teatru rozpoczął się w latach 30. wraz z pojawieniem się kina.
W dziedzinie poezji przełomowym dziełem był napisany przez (zm. 1914) w nowym stylu „naturalnej poezji” poemat Musaddas (1879). Wiele z różnych tendencji tego okresu, takich jak powaga intencji i treści, trzeźwa eksploatacja nowych stylistycznych zasobów oraz przede wszystkim reinterpretacja muzułmańskiej przeszłości zdolna odpowiedzieć na pytania stawiane przez kolonialną teraźniejszość znalazło kulminację w twórczości Muhammada Iqbala (zm. 1938), którego grandilokwencja okazała się znacznie skuteczniejszym środkiem tworzenia poezji patriotycznej niż nagi styl Halego.
Późniejsza współczesna literatura urdu thumb|Faiz Ahmad Faiz Iqbal był raczej autorem, którego dominująca obecność kończy pewną erę, niż zaczyna nową. Nowa literatura urdu, która zaczęła powstawać w latach 30. XX wieku, charakteryzowała się nowym społecznym realizmem wywodzącym się z twórczości szeregu utalentowanych autorów zrzeszonych w . Z Postępowcami związani byli dwaj wybitni pisarze tego okresu – poeta Faiz Ahmad Faiz (zm. 1984) i prozaik Saadat Hassan Manto (zm. 1955).