2016) przywitał powstanie muzułmańskiego państwa w Pakistanie jako nową hidżrę, nowy pełen nadziei początek, ale później w swoich powieściach i nowelach stał się głosem rozczarowania rzeczywistym rozwojem kraju, szczególnie lamentując nad próbami wykorzenienia wszystkiego co indyjskie z pakistańskiej kultury.
W latach 60. pojawiły się opowiadania modernistyczne (dżadid), symboliczne (alamati) i abstrakcyjne (tardżidi). W swojej ekstremalnej formie te historie miały często zdepersonalizowany charakter, abstrakcyjną scenerię i niewiele akcji. Czasem jednak oferowały głęboki psychologiczny wgląd w ludzką kondycję, zaś w Pakistanie ich abstrakcyjny i symboliczny charakter pozwalał również na polityczną krytykę w czasach wojskowej dyktatury. W tym samym czasie wielu autorów opowiadań kontynuowało tradycję społecznego realizmu, zaś dyskusje nad brakiem komunikacji z czytelnikiem we współczesnych opowiadaniach prowadziły do powrotu bardziej konwencjonalnych sposobów narracji.