W 1641 otworzył w nim pełne studia jezuickie, zakupił także dwa majątki ziemskie dla kolegium oraz zbudował w Braniewie nowy obiekt szkolny. W 1645 był uczestnikiem, jako teolog strony katolickiej, colloquium charitativum – wspólnego zjazdu katolików, luteran i kalwinistów w Toruniu, którego celem było uzyskanie jedności wiary i pokoju religijnego. W tym okresie wydał biografię biskupa warmińskiego Szymona Rudnickiego (Braniewo 1645). W 1646–1648 sprawował urząd rektora alumnatu papieskiego w Braniewie. W 1648 przeniesiony do Akademii Wileńskiej, gdzie został mianowany prof. Pisma św. oraz prefektem szkół. W 1650 uzyskał doktorat z filozofii, po czym został mianowany prowincjałem zakonu (1650–1652). Urząd sam złożył po dwóch latach. W 1654 został prepozytem domu profesorów w Warszawie. Podczas potopu szwedzkiego, w latach 1655–1656, schronił się w Czechach. W latach 1658–1660 ponownie regens seminarium duchownego w Braniewie, w latach 1662–1665 prowincjał w Warszawie. W 1661 był delegatem na XI Kongregację Generalną w Rzymie.