Wypromował 2500 licencjatów i magistrów, trzech doktorów oraz zrecenzował dwie prace habilitacyjne i pięć prac doktorskich. Był również recenzentem wydawniczym 20 monografii naukowych. Brał czynny udział w wielu konferencjach i kongresach międzynarodowych w Polsce i za granicą, na których wygłaszał referaty a także wchodził w skład komitetów naukowych i organizacyjnych.
Jako pracownik naukowy i nauczyciel akademicki zawsze łączył teorię z praktyką. Równolegle do pracy na uczelniach pracował jako nauczyciel i wychowawca w placówkach resocjalizacyjnych. Również przez 15 lat był dyrektorem takiej placówki. Szczególnym wyrazem łączności teorii z praktyką były jego rozważania na temat skuteczności psychoterapii w leczeniu zaburzeń u osób społecznie wykolejonychLipiński S.: (2002), Możliwości i ograniczenia psychoterapii w leczeniu zaburzeń u osób wykolejonych społecznie. W: J. Pańczyk (red.), Forum Pedagogów Specjalnych XXI wieku (t. 2, s. 165-174). Łódź: Wydawnictwo UŁ. oraz ujmowania praktyki resocjalizacyjnej jako permanentnego eksperymentu naukowego. Ponadto jego twórczość naukowa miała charakter interdyscyplinarny wyrażający się w ciągłym przekraczaniu granic wyznaczonych przez dziedziny naukowe.