W latach siedemdziesiątych XIX wieku w centralnych stanach oraz na Wschodnim Wybrzeżu uporano się już z problemem braku monet o niskich nominałach wywołanym wojną secesyjną i spadkiem cen złota w czasach kalifornijskiej gorączki złota (monety srebrne, a nawet miedziane były wykupowane za złote i przetapiane z zyskiem). Jednakże w stanach wybrzeża Pacyfiku nadal były problemy z mniejszymi nominałami, w tym z jedno- i pięcionetówkami. Ceny często były podawane w bitach (1 bit to ⅛ dolara, czyli 12,5 centa). Wynikało to z tego, że niegdyś z USA często używano hiszpańskich reali, które były wyceniane na ⅛ dolara. Niestety reali było już bardzo mało w obiegu. Konsumenci kupując coś za jednego bita płacąc ćwierćdolarówką otrzymywali często tylko dziesięciocentówkę, zamiast jednego reala lub dwanaście i pół centa.
Aby rozwiązać ten problem w lutym 1874 roku senator zaproponował wprowadzenie monety dwudziestocątowej. Ustawa o tej monecie weszła w życie 3 marca 1875. Dwudziestocentówka była pierwszą amerykańską monetą, której masa została ustalona w jednostkach układu SI. Jej masa wyniosła 5 gramów, a średnica 22 milimetry. Produkcja monet zaczęła się jeszcze tego samego roku.