Stara posiadłość jest otoczona fosą. Obok mostu rośnie stara wierzba, pochylająca się nad trzcinami. Gęsiarka spieszy się, by zejść z drogi nadciągającemu orszakowi myśliwych. Bogaty pan popycha ją brutalnie, przez co upada. Gbur rzuca z pogardą: „Wszystko na swoim miejscu!” i śmieje się razem z innymi. Dziewczyna łapie się gałęzi wierzby, by nie wpaść do wody. Gałęź łamie się, ale wędrowny kramarz pomaga jej wyjść na brzeg. Wkłada złamaną gałąź wierzby do błota, mówiąc: „Rośnij, jeśli potrafisz!”.
Handlarz udaje się do dworu, gdzie go wyśmiewają i traktują z pogardą. We dworze trwa huczna zabawa zakrapiana obficie alkoholem. Biesiadnikom brak ogłady. Arystokraci szydzą z kramarza, każąc mu pić piwo z pończochy. Gdy wychodzi, mówi: „Droga to moje miejsce, tu nie pasuję.”
Z czasem zasadzona wierzba zaczyna rosnąć i wypuszcza nowe pędy. Gęsiarka uważa drzewo za swoje i cieszy się z jego wzrostu. Po sześciu latach, przez grę w karty i złe prowadzenie się, bogacz traci wszystko i odchodzi jako biedak. Posiadłość kupuje ten sam handlarz, który wcześniej był wyśmiewany.