Aliancka piechota, w szczególności Amerykanie, stanęła do walki z Niemcami, którzy w wielu miejscach wykopali okopy bezpośrednio w nasypach żywopłotów, zapewniając swoim karabinom maszynowym i strzelcom ochronę przed ogniem artyleryjskim z góry. Te pozycje obronne ograniczały zdolność sił amerykańskich do koordynowania ataków na dużą skalę lub otrzymywania wystarczającego i dokładnego wsparcia artyleryjskiego. Stanowiska, które istniały w żywopłotach, były dodatkowo osłonięte niemiecką bronią przeciwpiechotną i przeciwpancerną; czołgi przemieszczające się przez te luki były natychmiast atakowane. Alianckie czołgi były w stanie przebić się przez żywopłoty, ale robiąc to, odsłaniały swój słaby pancerz. Taktyka w czerwcu 1944 roku w Normandii obejmowała saperów wykorzystujących materiały wybuchowe do wybijania dziur w żywopłotach, aby czołgi mogły się przez nie przejechać; jednak eksplozje te często zwracały uwagę Niemców, którzy natychmiast kierowali tam swój ogień.