okrętowych silników Diesla, uzyskując za nią wyróżnienie, a od początku stycznia 1914 został profesorem nadzwyczajnym maszynoznawstwa na swojej macierzystej uczelni, choć z powodu wojny i zaangażowania go w ważną militarnie działalność w MAN, zajęcia we Lwowie mógł zacząć dopiero w połowie 1918 r.https://www.mowiawieki.pl/templates/site_pic/files/Mowia-wieki-Gospodarka-wojenna-XX-wiek.pdf W 1920 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, od 1921 był kierownikiem Katedry Motorów Cieplikowych (późniejsza nazwa – Katedra Budowy Silników Tłokowych), był też wybierany na stanowiska dziekana Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej na kadencje 1925/26 oraz 1935/36. Od 1919 prowadził też własne biuro konstrukcyjne, później został również dyrektorem technicznym Warszawskiej Spółki Akcyjnej Budowy Parowozów. Projektował w okresie międzywojennym silniki wysokoprężne dla lokomotyw i elektrowni, również dla europejskich klientów zagranicznych; wziął udział w pracach nad polskim czołgiem 10TPCiara 2022, s. 21. Podczas II wojny światowej mieszkał w Szwajcarii, wykładając na politechnice w Zurychu.