Prawo do prowadzenia publicznych nabożeństw kalwiniści otrzymali w sierpniu 1742, po zakończeniu I wojny śląskiej. Dzięki hugenockim kupcom w 1742 założona została parafia ewangelicko-reformowana, która prowadziła nabożeństwa w języku francuskim i niemieckim. Wymagano jednak, aby jeden z jej pastorów władał również językiem polskim, na skutek czego pastorzy ci wywodzili się najczęściej z Leszna. Spotkania odbywały się w pozyskanym w 1742 dawnym budynku Generalnego Urzędu Podatkowego, którego lewe skrzydło zostało przystosowane przez wspólnotę na miejsce prowadzenia nabożeństw.
W 1746 parafia zainaugurowała budowę kościoła. 21 czerwca 1749 bliski ukończenia budynek został zniszczony w wyniku eksplozji prochu przechowywanego w pobliskiej baszcie. Następnie doszło do jego odbudowy, a kościół ewangelicko-reformowany we Wrocławiu został poświęcony 27 października 1750. Z okazji 300 rocznicy opublikowania wyznania augsburskiego obiekt otrzymał nazwę „Kościół Dworski”.