placówka została przekształcona w Medyczne Studium Zawodowe Masażu Leczniczego dla Niewidomych, w którym nauka odbywała się już wyłącznie w cyklu dwuletnim, a absolwenci uzyskiwali tytuł technika masażysty.
W kolejnych dekadach powstawały kolejne szkoły masażu, szczególnie przy ośrodkach dla osób niewidomych (m.in. w Lublinie, Łodzi, Wrocławiu czy Laskach), co sprawiło że zawód masażysty stał się popularny i ceniony w środowisku osób z dysfunkcją wzroku. W drugiej połowie XX wieku masażyści (zwłaszcza niewidomi) cieszyli się wysokim prestiżem społecznym – jeszcze w latach 90. masażysta należał do najczęstszych zawodów wybieranych przez osoby niewidome, gwarantując zatrudnienie i przyzwoite zarobki. Z biegiem czasu sytuacja zaczęła się zmieniać: placówki ochrony zdrowia, szukając oszczędności, coraz częściej zatrudniały fizjoterapeutów posiadających wyższe wykształcenie, którzy poza masażem mogli wykonywać także inne zabiegi rehabilitacyjne z użyciem aparatury.