8 czerwca 1723 roku bydgoska Rada Miejska wydzierżawiła istniejący już wcześniej, lecz zniszczony folwark zwany Cielę lub Trzemeszynko trzem rodzinom: Elżbiecie i Krystianowi Leydgierom, Dorocie i Michałowi Breytkojom oraz Elżbiecie i Krystianowi Wegnerom. Folwark Ciele dzierżawili olędrzy, osadnicy pochodzący z Niderlandów lub Nadrenii. Otrzymywali oni ziemię tytułem najmu do uprawy i użytku gruntów zaniedbanych, płacąc za to czynsz pieniężny. Folwark ten obok Goryczkowa i Biedaszkowa zaliczał się do bogatszych, najwyżej oczynszowanych. W 1742 r. przynosił on 243 zł rocznego dochodu, co stanowiło ok. 13% dochodów miasta pochodzących z folwarków.
Około 1743 r. do Ciela miasto przyłączyło niewielki folwark Budy, który znajdował się między Wilczym Gardłem (również folwarkiem miejskim), a Cielem, podwyższając mieszkającym tam olędrom stawkę czynszu dzierżawnego. Poza tym zobowiązano ich do rozebrania starych zabudowań gospodarczych w Budach, a ziemię przeznaczyć wyłącznie na cele rolnicze. Tuż przed I rozbiorem Polski sytuacja ekonomiczna gburów z Ciela była ciężka. Z ksiąg ekonomicznych Bydgoszczy wynika, że np. w 1762 r. zalegali z opłatą czynszu.