Tym samym jednostki zostają wyobcowane od własnej natury – ich potrzeby, pragnienia i potencjał twórczy są tłumione przez ekonomiczne wymogi systemu. Pracownicy przestają być postrzegani jako podmioty ludzkie, a zaczynają być traktowani jako wymienne elementy mechanizmu produkcyjnego. Proces ten prowadzi do uprzedmiotowienia człowieka, który zostaje podporządkowany logice zysku, a nie własnemu rozwojowi. Od innych ludzi – odnosi się do zerwania więzi społecznych pomiędzy jednostkami zatrudnionymi w systemie kapitalistycznym. W warunkach gospodarki kapitalistycznej pracownicy są zmuszeni do konkurowania ze sobą o zatrudnienie, wyższe wynagrodzenia oraz lepsze warunki pracy. Rywalizacja ta sprzyja postrzeganiu innych osób nie jako współuczestników wspólnej sytuacji klasowej, lecz jako przeszkód w osiągnięciu indywidualnych celów ekonomicznych. W konsekwencji więzi solidarnościowe zostają osłabione, a możliwość rozwinięcia świadomości klasowej zostaje zahamowana przez tzw. fałszywą świadomość. Zamiast rozpoznawać wspólne interesy i doświadczenia, pracownicy zaczynają funkcjonować jako jednostki maksymalizujące zysk i kierujące się wyłącznie własnym interesem. W takim układzie inni ludzie są traktowani instrumentalnie – jako środki do osiągania celów, a nie jako równorzędni partnerzy społeczni.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Alienacja pracy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.